زندگانى سيد الساجدين حضرت علي بن الحسين(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٠ - پس از عاشورا
شرف مىگردد. از اين روست كه وحى نيز در ضمن تعبير «قيام براى خدا» بر هدف انقلابها تأكيد كرده است. خداوند متعال مىفرمايد:
(قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُم بِوَاحِدَةٍ أَن تَقُومُوا للَّهِ ...) [١].
«بگو همانا شما را به يك سخن پند مىدهم آن كه بخاطر خدا قيام كنيد ...»
و نيز مىفرمايد: (قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ للَّهِ) [٢]
«نگهداران عدالت باشيد و براى خدا گواهى دهيد.»
همچنين وضعيّت انقلابهايى كه به بركت شهادت امام حسين عليه السلام تمام آفاق ديار اسلام را فراگرفته بود، به هويّت ورنگ و روح و ارزش نياز داشت تا در ضمير امّت استوار گردد و همچون بارقهاى زود گذر و طوفانى گذرا از پرتو افشانى و حركت باز نايستد. اين انقلاب مىبايست راهى مكتبى و مستقيم براى خود برگزيند تا آلت دست افراد آزمند يا متهورى همچون عبداللَّه بن زبير، كه از انقلاب به بدترين شكل سوء استفاده مىكردند، قرار نگيرد.
ابن زبير پس از شهادت امام حسين عليه السلام به منبر مىرود و بر آنحضرت درود مىفرستد و قاتلش را لعن مىكند و آنگاه يزيد را از خلافت خلع مىكند امّا همين كه پايههاى حاكميتش را مستحكم مىپندارد، كينه خود را با اهل بيت پيامبر آشكار مىگرداند و حتّى بر پيامبر صلى الله عليه و آله هم درود نمىفرستد.
[١] - سوره سبأ، آيه ٤٦.
[٢] - سوره نساء، آيه ١٣٥.