مى‌كند، از اين دعاها بهره‌مند مى‌شوند. همانند جنبشهاى انقلابى كه جهت بيش برد هدف خود نياز به ابزارى همچون نشريّات مخفى و جلسات محرمانه و شعارها و اعلاميّه‌ها دارند تا اعضا و هواداران خود را در راه مبارزه به پيش سوق دهند.

اين نيايشهاى پاك نيز ابزار مكتبى نخبگان مؤمنى بود كه به رويارويى با نظام اموى مى‌شتافتند.

دعاهاى امام كه اينك در مجموعه‌اى به نام «صحيفه سجّاديه» جمع آورى شده، همان انگيزه ايمانى است كه روح ايمان را در شرايط سخت و دشوار براى ما به ارمغان مى‌آورد. من گمان نمى‌كنم كه پس از قرآن كتابى همچون صحيفه سجّاديه باشد كه اين گونه قلب محرومان را تسلى بخشد و خون انقلاب را در رگهاى مستضعفان به جوش آورد، و دلهاى مجاهدان را به درخشش خود روشن كند و هدايتگر انقلابيون در راه مبارزه باشد. درود خداوند بر اين روح پاكى كه در اين كتاب موج مى‌زند، و درود خداوند بر كسانى كه هر بام و شام، با خواندن اين دعاها به درگاه حضرتش زارى مى‌كنند، وپيوند با او را مى‌جويند.

شعر، منبر سيّار

نغمه‌هاى حيات، در ژرفاى وجود انسانى در قالب اوزان و معانى بديع شعرى، نمودار مى‌شوند. اعراب در زمان جاهليّت و نيز در قرون نخستين اسلام، به شعر توجّه بسيارى نشان مى‌دادند. پروردگار نيز در سوره‌