دعوت پيامبران را پذيرفته و همه گونه رنج و آزارى را تحمّل كرده بودند، مزدى در ميان نبود و ايزد متعال مؤمنان را سزاوار و شايسته ثواب نيكو كاران نمى‌نمود. امّا او رسولانش را با عزم راسخ وپولادين وظاهرى ضعيف- مانند خود مردم- قرار داد و با قناعت چشم و دلشان را سير كرد و با بى نيازى گوش و زبانشان را به راه راستى و درستى آورد». [١]

سپس آن‌حضرت پس از سخنان مشروحى درباره دور بودن اولياى خدا از زخارف دنيوى مى‌فرمايد:

«ولى خداوند بندگانش را به انواع سختيها مى‌آزمايد و آنها را به عبادتها و مجاهدتها فرمان مى‌دهد و با انواع سختيها گرفتارشان مى‌كند تا تكبر و خودپسندى را از دلشان بزدايد و فروتنى را در نهادشان جاى دهد».

«اللَّه .. اللَّه .. در سرنوشت تبهكارى و سرانجام شوم ستمكارى وبد فرجامى تكبر .. كه آن از مصيبتهاى بزرگ ابليس است، ودام گسترده او است، كه چون زهر كشنده دل‌ها را مى‌ميراند ..» [٢]

اين چنين وحى مردم را به تسليم در برابر پيامبران و اوصيا آنان فرمان مى‌دهد و براى پيروى از آنها پاداشى بزرگ در نظر مى‌گيرد. در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده است كه فرمود:

«محكم ترين بندهاى ايمان عبارتند از: محبّت و دشمنى در راه خدا و دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا». [٣]

از امام زين العابدين عليه السلام نيز روايت شده است كه فرمود:

«هر كه ما را نه از براى دنيا دوست بدارد از ما بهره‌اش را مى‌گيرد و هر كه با

[١] - نهج البلاغه، خطبه قاصعه.

[٢] - نهج البلاغه، خطبه قاصعه.

[٣] - بحار الانوار، ج ٢٧، ص ٥٧.