من پسر شايسته ترين مؤمنان و وارث پيامبران و كوبنده ملحدان و پيشواى مسلمانان و نور مجاهدان و زيور عبادتگران و سرور گريه‌كنندگان و صابرترين صابران و برترين قيام كنندگان از آل ياسين و پرورش يافته رب العالمين، هستم. من پسر كسى هستم كه به جبرئيل و ميكائيل مؤيد و منصور بود، او قاتل مارقان و ناكثان و قاسطان بود، با ناصبيها پيكار و مبارزه كرد او بهترين مفاخر قريش بود، او نخستين كسى از مؤمنان بود كه به نداى خدا و رسولش پاسخ گفت و دعوت او را پذيرفت، اوّلين سابقان و در هم كوبنده متجاوزان و نابود كننده مشركان بود، او تيرى بود كه از كمانهاى خدا بر منافقان فرود آمده بود، زبان حكمت عابدان و ياوردين خدا و ولى امر او و بستان حكمت خدا و خزانه علم الهى بود. جوانمرد و بخشنده و پر هيبت، دانا وپاك، ابطحى، پيشگام و شكيبا، روزه دار و مهذب، قيام كننده و قاطع نسل مشركين و براكنده كننده احزاب مشركين و ثابت قدم و قوى اراده و سر سخت چونان شيرى خشمناك بود. در ميدان كارزار، هنگامى كه نيزه ها به يكديگر نزديك مى‌شدند و عنان اسبان در كنار يكديگر قرار مى گرفتند، آنها را مى‌كوبيد و نابود مى‌كرد. همچون آسياب كه مى‌گردد و علفها را به كنارى مى‌افكند. شير حجاز و قوچ عراق بود، مكّى و مدنى و خيفى و عقبى و بدرى و أحدى و شجرى و مهاجرى بود. سيد عرب بود و شير جنگ، وارث مشعرين و پدر سبطين، حسن وحسين بود، آرى اين جدّ من على بن‌ابى‌طالب عليه السلام است».

سپس فرمود:

«من پسر فاطمه زهرايم، پسر سرور زنان...»

آن‌حضرت همچنان به معرفى خود ادامه داد تا آنكه بانك ناله و فرياد مردم به آسمان بلند شد و يزيد ترسيد كه مبادا، مردم بروى بشورند. از اين‌