ولايت پيامبران و امامان به جامعه مؤمن، رنگ ايمان مى‌بخشد و عمل به تعاليم اولياى خدا را براى آن آسان مى‌گرداند و به جامعه امكان حركت در پى اين الگوها و شخصيّتهاى خدايى و پيروى از آنان را مى‌دهد.

بعلاوه اين گونه رهبرى، گلزار عشق به خدا را در دل مردم آبيارى مى‌كند و آن را از پژمردگى و افسردگى در امان مى‌دارد، چرا كه دوستى و محبّت اولياى خدا از محبّت خداوند سر چشمه مى‌گيرد، همچنان كه جويبارها از چشمه‌اى جوشان. حتّى مى‌توان گفت كه محبّت اولياى خدا امتداد محبّت خداست، البته شواهد و نمونه‌هاى فراوانى مى‌توان براى اين سخن ارايه داد.

چگونه شخصى مى‌تواند ادعاى خدا دوستى كند امّا كسى همچون امام زين العابدين عليه السلام را كه با عبادت و تهجد به درگاه خداوند، در عشق خدا غرق شده است، دوست نداشته باشد؟! آيا مگر خداوند نفرموده است:

(قُلْ إِن كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ) [١]

«بگو اگر مرا دوست داريد، از من پيروى كنيد تا خداوند دوستتان بدارد.»

اينك بياييد تا جرعه‌اى از اين چشمه جوشان عشق خدا بر داريم ...

بياييد بيش از گذشته دوستان خدا را دوست بداريم، باشد كه دلهاى ما از هواهاى دنيوى و از محبّت مردم ناپاك و پست، پاك و پاكيزه گردد ...

[١] - سوره آل عمران، آيه ٣١.