شعراء، سرايندگان مؤمنى را كه به يارى مظلومان همّت مى‌گمارند، ستوده است. امامان معصوم عليهم السلام به شعر به عنوان منبرى سيّار كه به سرعت در ميان مردم نفوذ پيدا مى‌كند، توجّه نشان مى‌دادند، همچنان كه طاغوتيان نيز به نوبه خود از شعر به عنوان ابزارى براى تبليغات دروغين و گمراه كننده خود بهره مى‌بردند.

آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، زندگانى سيد الساجدين حضرت علي بن الحسين عليه السلام - تهران، چاپ: هشتم، ١٣٨٨.

ام زين العابدين عليه السلام نيز گاهى شعر مى‌سرود. مشهور ترين شعرى كه از آن‌حضرت نقل كرده‌اند ابيات جاويد زير است كه در آنها مى‌فرمايد: [١]

نَحْنُ بَنُو الْمُصْطَفى‌ ذُو غُصَصٍ‌

يَجْرَعُها فِى الْأَنامِ كاظِمنا [٢]

عَظِيمَةٌ فِى الْأَنامِ مِحْنَتُنا

أَوَّلُنا مُبْتَلى‌ وَآخِرُنا [٣]

يَفْرَحُ هذَا الْوَرى‌ بِعيدِهُمْ‌

وَنَحْنُ أَعْيادُنا مآتِمُنا [٤]

وَالنَّاسُ فِى الْأَمْنِ وَالسُّرُورِ ما

يَأْمَنُ طُولَ الزَّمانِ خائِفنا [٥]

وَما خُصِصْنا بِهِ مِنَ الشَّرَفِ الطَّا

ئِلِ بَيْنَ الْأَنامِ آفَتَنا [٦]