علاوه بر اينها گروه بسيارى از علماى بزرگ اسلام نيز بوده‌اند كه درس زهد و تقوا و تفسير و حكمت و فقه را از محضر امام سجّاد عليه السلام فراگرفتند. شيخ مفيد در اين باره مى‌گويد: فقها از آن‌حضرت، دانشهاى بسيارى فراگرفتند و مواعظ و دعاها و فضايل قرآن و حلال و حرام را از آن‌حضرت ياد گرفته، و حفظ كردند.

ابن شهرآشوب گويد: كمتر كتابى در زهد و موعظه يافت مى‌شود كه در آن از قول امام زين العابدين روايتى نقل نشده باشد. [١]

امام سجّاد به طلاب علم كه در مدينه به ديدارش مى‌آمدند، بسيار احترام مى‌گذاشت و اين امر را سفارش رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌دانست.

دانشمندان پيش از آنكه از علم و معرفت آن‌حضرت بر خوردار گردند از رفتار ايشان، هدايت وپرهيزكارى را الهام مى‌گرفتند.

براستى چه كسى بود كه نور خدا را در اين چهره الهى و از چشمى كه از ترس خدا سرشار بود و پيشانى كه در اثر سجود پينه بسته بود و زبانى كه هيچ گاه از ياد خدا غافل نمى‌شد و كلًا از سيره او كه نور خدا از آن تابان بود، الهام نگيرد؟!

عبداللَّه بن حسن مى‌گويد: مادرم فاطمه دختر امام حسين عليه السلام مرا مى‌گفت كه در محضر على بن الحسين بنشينم. من هيچ گاه در محضر او ننشستم مگر آنكه وقتى بر مى‌خاستم از او خيرى آموخته بودم. اين خير يا ترس از خدا بود كه با ديدن خدا ترسى وى در دلم ايجاد مى‌شد و يا دانشى‌

[١] - في رحاب أئمّة اهل البيت، ج ٣، ص ١٩٦.