«آمين رب العالمين. برويد كه شما را عفو كردم و آزادتان ساختم به اين اميد كه من نيز مورد بخشش قرار گيرم و آزاد شوم». پس چون روز عيد فطر فرامى‌رسيد، به آنان انعام‌هايى مى‌داد كه ايشان را مصون مى‌داشت و از آنچه مردمان داشتند، بى نياز مى‌ساخت.

هر ساله در آخرين شب ماه رمضان، بيست بنده يا اندكى كم و زياد آزاد مى‌كرد و مى‌فرمود: خداوند متعال در هر شب از ماه رمضان، هنگام افطار هفتاد هزار دوزخى را از آتش مى‌رهاند. چون آخرين شب ماه رمضان فرا رسد، حضرت سجاد عليه السلام به همان تعداد كه در طول ماه آزاد كرده بود، بنده آزاد مى‌كند و مى‌فرمود: «من دوست دارم كه خداوند مرا ببيند كه در خانه‌ام در سراى دنيا بنده‌ها را آزاد مى‌كنم، به اين اميد كه او هم مرا از دوزخ برهاند».

هيچ خدمتكارى را بيش از يك سال به كار نمى‌گرفت. وقتى بنده‌هايى را در آغاز يا ميانه سال مى‌خريد، با فرا رسيدن شب عيد فطر آنها را آزاد مى‌ساخت، وبه جاى آنها غلامان ديگرى به خدمت مى‌گرفت و سپس آنها را هم آزاد مى‌كرد. شيوه آن‌حضرت تا هنگام شهادت اين چنين بود.

امام سياهان را بى آنكه به آنها نيازى داشته باشد، مى‌خريد و با خود به عرفات مى‌آورد و بديشان كار خود را روا مى‌كرد و چون كارش با آنها تمام مى‌شد دستور مى‌داد كه آنها را آزاد كنند و بديشان انعام و مال دهند. [١]

[١] - عوالم العلوم، ج ١٨، ص ١٩٩.