«يك نفر اعرابى كه در صحرا زندگى مى‌كرد، چشمش به سوسمارى افتاد كه از پيش رويش به اين سوى و آن سوى، مى‌گريخت. وى آن سوسمار را دنبال كرد تا آن را گرفت و در آستين خود جاى داد و نفس زنان به سوى پيامبر روانه شد. همين كه دربرابر رسول خدا قرار گرفت فرياد زد: يا محمّد، يا محمّد! شيوه رسول خدا چنين بود كه اگر كسى او را به نام يا محمّد مى‌خواند، او نيز مى‌فرمود يا محمّد. و اگر كسى او را با يا احمد خطاب مى‌كرد آن‌حضرت مى‌گفت: يا احمد، و چنانچه به وى گفته مى‌شد يا اباالقاسم، آن‌حضرت نيز مى‌فرمود:

يا اباالقاسم، و اگر او را با عبارت يارسول اللَّه خطاب مى‌كردند؟

چهره‌اش از هم مى‌شكفت و مى‌فرمود: لبيك و سعديك.

چون اعرابى او را به نام يا محمّد صدا زد، حضرت پاسخ داد يا محمّد.

اعرابى گفت: تو جادوگر دروغگويى هستى. آسمان و زمين دروغگوتر از تو به خود نديده است. تو همان هستى كه ادعا مى‌كنى كه خدايى در آسمان است كه تو را به سوى تمام مردم به پيامبرى فرستاده است.

به لات و عزّى سوگند كه اگر نمى‌ترسيدم كه قومم مرا شتابكار خوانند هر آينه ضربتى با اين شمشير بر تو فرود مى‌آوردم كه از پاى درآيى و بدين وسيله گذشتگان و آيندگان را از شرّ تو آسوده مى‌كردم.