(وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوراً) [١] «چون‌ازايشان (يعنى‌ازخويشان ودخترت فاطمه) به خاطر رحمت پروردگارت كه بدان اميدوارى، روى گرداندى بديشان سخنى نرم و خوش بگو».

پيامبر صلى الله عليه و آله خدمتكارى را بنام «فضه» را براى خدمت به دخترش به نزد وى فرستاد. فاطمه نمى‌خواست با او رفتارى مانند رفتار زنان عرب داشته باشد آنان به خدمتكار خود امر و نهى مى‌كردند و خدمتكارشان جز اطاعت از فرمانهاى آنها چاره ديگرى نداشت. امّا فاطمه هرگز چنين نكرد بلكه بدون آنكه ميان خود وفضه امتيازى قائل شود، روزهايى را بين خود و فضه تقسيم كرد.

٣- فاطمه زهرا زندگى و غذاى ناگوار و لباس درشت بافت و خشن را تحمّل مى‌كرد و تنها خدا و روز قيامت را درنظر مى‌آورد. در حديثى از سويدبن‌غفله آمده است كه گفت: على عليه السلام به پيشامدى سخت گرفتار شد.

فاطمه به نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفت و در زد. رسول خدا فرمود: من احساس مى‌كنم محبوبم بر در ايستاده است. اى أم‌ايمن برخيز و بنگر. پس أم ايمن در را گشود، فاطمه به خانه پيامبر قدم نهاد. پيامبر خطاب به او فرمود:

تاكنون در چنين هنگامى نزد ما نمى‌آمدى؟! فاطمه گفت: اى رسول خدا

[١] - سوره اسراء، آيه ٢٨.