او از تمام كسان پيامبر صلى الله عليه و آله در نزد آن‌حضرت عزيزتر و محبوبتر بود. او آن قدر با مشك آب آورده بود كه سينه‌اش از اين بابت مجروح شده بود و آنقدر به دست خود آسياب كرده بود كه دستانش خشن شده بود و خانه را آنقدر رُفته بود كه لباسهايش خاك آلوده شده بود و آنقدر زير ديگ را روشن كرده بود كه جامه‌هايش چرك و دودآلود شده بود و به همين خاطر بسيار لاغر و نزار گشته بود [١].

چون فاطمه زهرا از پيامبر خواستار كنيزى شد تا او را در كارهاى خانه كمك كند، آن‌حضرت به وى فرمود: من به تو چيزى مى‌آموزم كه بيشتر از كنيز به حال تو سودمند است.

فاطمه پرسيد: پدر! آن چيست؟

پيامبر فرمود: چون از نماز فراغ يافتى پيش از آنكه به چپ و راست خود بنگرى ٣٤ مرتبه بگو اللَّه اكبر و ٣٣ مرتبه بگو الحمد للَّه‌و ٣٣ مرتبه هم بگو سبحان اللَّه. چون، چنين كنى خداوند نيرو و نشاط به تو عنايت كند. آنگاه پيامبر صلى الله عليه و آله به‌او نگريست و فرمود: آيا بدين خرسندى؟

فاطمه پاسخ داد: آرى اى رسول خدا، خرسندم.

اين همان تسبيح مشهور به «تسبيح الزهرا» است كه بيشتر شيعيان پس از خواندن نماز، خود را به انجام آن ملزم مى‌دانند.

اين است شخصيت آن زن درخشانى كه فاطمه زهرا عليها السلام آن را براى ما به نمايش مى‌گذارد. او نشان مى‌دهد كه چگونه يك زن بايد مشكلات را

[١] - بحار الانوار، ج ٤٣، ص ٨٢.