مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥٢ - ٩ ازدواج موقّت در قرآن و سنّت

خوددارى كنيد و زنانى را كه متعه كرديد واجب است كه مهر و حق آنان را بپردازيد. گناهى بر شما نيست كه بعد از تعيين مَهر، با يكديگر توافق كنيد. خداوند دانا و حكيم است».

خدا در اين آيه، از نكاح متعه به لفظ تحقق ياد مى كند، سپس حق مالى زن را متذكر مى شود، آن گاه مى گويد: ممكن است بعدها طبق رضايت طرفين، افزايش پيدا كند چه افزايش در مدت، وچه افزايش در جنبه مالى.

شيخ مفيد مى گويد: آن فرد اسماعيلى به من گفت: درست است كه اين آيه درباره نكاح متعه وارد شده است، امّا اين آيه با آيه ديگرى نسخ شده است، يعنى آيه:

(وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ * إِلاَّ عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ * فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاءَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْعَادُونَ).[١]

«و آنان كه دامان خود را از آلودگى به بى عفتى حفظ مى كنند. تنها آميزش جنسى با همسران و كنيزانشان دارند كه در بهره گيرى از آنها ملامت نمى شوند. و هركس غير از اين طريق را طلب كند، تجاوزگر است».

شيخ مى گويد: در پاسخ گفتم: شما در اين اعتراض از دو نظر راه خطا رفته ايد:

١. تصوّر كرده ايد كه در ازدواج موقت، زن «همسر» انسان نيست و جمله «إِلاَّ عَلَى أَزْوَاجِهِمْ»، زوجه موقت شامل نيست.

٢. سوره مؤمنون، از سوره هاى مكى است، چطور مى تواند، آيه