مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٩ - پديده غلوّ در ميان مسيحيان و مسلمانان

سجاد(عليه السلام) و او نيز از پدرش حسين بن على(عليهما السلام) و او از پدرش على(عليه السلام) نقل مى كند كه مسلمانان به رسول خدا(صلى الله عليه وآله)گفتند: اگر كسانى را كه بر آنها استيلا پيدا كرديم وادار كنيم كه اسلام بياورند، در اين صورت، عدد ما افزون مى شود و بر دشمنان پيروز مى شويم. پيامبر در پاسخ گفت: كارى كه به من امر نشده بدعت است و من آن را انجام نمى دهم.

آنگاه اين آيه فرود آمد:(وَ لَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَآمَنَ مَنْ فِي الأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيعًا)، «اگر خداى تو مى خواست همه مردم، ايمان مى آوردند»، سپس حضرت فرمود: مراد اين است كه آنها را ناخودآگاه به سوى ايمان سوق مى داديم، همان ايمانى كه مردم در روز رستاخيز به هنگام مقابله با دوزخ خواهند آورد ولى چنين ايمانى كه از روى الجاء و اضطرار و فشار الهى باشد، ارزش ندارد. ايمانى ارزش دارد كه از روى اختيار باشد تا از اين طريق، شايستگى خود را نشان داده و به مقام ربوبى نزديك شوند.

پديده غلوّ در ميان مسيحيان و مسلمانان

همه پيامبران الهى براى گسترش يك اصل اساسى برگزيده شده اند و آن مسأله توحيد و يگانگى خدا در ذات و صفات است، يعنى خداى جهان يكتا است و جز او خالقى و مدبّرى در صفحه هستى نيست.

امّا شوربختانه گاهى برخى مى انديشند كه تكريم پيامبران و امامان در اين است كه برخى از صفات الهى مانند خالقيت و رازقيت را از آنان بدانند و گاهى گام فراتر برداشته، و پيامبر خدا را مانند حضرت مسيح كه به عبوديّت افتخار مىورزد، جزئى از خدا دانسته و تثليث را جايگزين توحيد سازند و بگويند: خداى پدر و خداى پسر و خداى روح القدس،