مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٢٠ - مشكل ملحدان در معاد عنصرى

آن را پس بگيرند، هم پرستندگان و هم معبودان ناتوانند».

ابوشاكر ديصانى گفت: از روزى كه من از شما جدا شدم، اين آيه مرا به خود مشغول ساخته است:

(لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلاَّ اللهُ لَفَسَدَتَا).[١]

«اگر در آسمانها و زمين خدايانى وجود داشت، نظام آفرينش بهم مى خورد».

و من هر چه فكر كردم نتوانستم نظير آن را بياورم.

ابن مقفع كه اديب تواناى زبان عرب بود، از فصاحت و بلاغت بسيار بالاى قرآن كاملاً آگاه بود، وى گفت: بلاغت و شيرينى آيه اى كه مربوط به طوفان نوح است مرا مبهوت ساخته است، آنجا كه مى فرمايد:

( وَ قِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءَكِ وَ يَا سَمَاءُ أَقْلِعِي وَ غِيضَ الْمَاءُ وَ قُضِىَ الأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِىِّ وَ قِيلَ بُعْدًا لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ).[٢]

«و گفته شد:اى زمين، آبت را فرو بر! و اى آسمان، خوددارى كن! و آب فرو نشست و كار پايان يافت و (كشتى) بر (دامنه كوه) جودى، پهلو گرفت; و (در اين هنگام،) گفته شد: دور باد قوم ستمگر(از رحمت خدا)».

آنها در حال مذاكره بودند و هركدام عجز خود را از آوردن آيه مورد نظر به يكديگر بازگو مى كردند. امام صادق(عليه السلام) (كه امام محدَّث است، و گاهى حقايقى براى او از عالم بالا القا مى شود، گويا به او الهام شد كه اين