الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٢٠ - نيايش چهل و هفتم دعاى آن حضرت در روز عرفه

نياز نيفتاده و در كار تو را شاهد و ناظرى نبوده است.

تويى كه چون اراده كنى حتمى است و هر چه تقدير كنى بر مقتضاى عدل است و هر چه حكم كنى از روى انصاف است.

تويى كه در مكان نگنجى و سلطه كس با سلطه تو بر نيايد، نه برهانت ناتوان كند و نه از گفتن وامانى.

تويى كه هر چيز را شمار كرده‌اى و براى هر چيز مدت و زمانى معين قرار داده‌اى و هر چيز را به مقدار معلوم پديد آورده‌اى.

تويى كه اوهام از درك ذات تو درمانند و افهام از چگونگى تو عاجز آيند و ديدگان جاى تو در نيابند.

تويى كه به حدّى محدود نيستى و به صورتى تجسم نيافته‌اى و فرزندى نياورده‌اى كه خود از ديگرى زاده شده باشى.

تويى كه تو را ضدى نيست كه به دشمنيت بر خيزد و همتايى نيست تا بر تو پيشى جويد و همانندى نه كه با تو دم برابرى زند.

تويى كه آفرينش آغاز كردى و موجودات بيافريدى و احداث كردى و ابداع كردى و هر چه ساختى نيكو ساختى.

بار خدايا، منزهى تو. شگفتا چه بزرگ است شأن و منزلت تو، چه بلند است مكانت و مقام تو و چه نيكو حق و باطل از يكديگر جدا ساخته‌اى.

منزهى تو، اى خداوند مهربان، چه فراوان است مهربانى تو، اى خداوند رءوف، چه عظيم است رأفت تو، اى خداوند حكيم، چه شگفت است دانايى تو.

منزهى تو، اى پادشاه، چه بسيار است قدرت تو، اى بخشنده، چه بى‌اندازه است توانگرى تو، اى رفيع پايه، چه والاست رفعت تو. تويى دارنده شكوهمندى، تويى دارنده بزرگوارى، تويى در خور سپاس و ستايش.