الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٦٣ - نيايش پنجاه و يكم در تضرع و اظهار فروتنى

نيايش پنجاه و يكم [١]

اى خداوند من، حمد مى‌گويم تو را- و تو سزاوار حمدى- حمد مى‌گويم تو را به سبب نيكيهايت كه در حق من روا داشتى و به سبب نعمتهاى فراوانت كه به من ارزانى فرمودى و عطاياى بسيارت كه مرا بدان نواختى و رحمت و بخشايش و نعمتت كه مرا بر ديگران برترى نهادى و به من دادى. درباره من نيكيها كرده‌اى و مرا نعمتها داده‌اى كه زبان از سپاس آن عاجز است. و اگر احسان تو و نعم بى‌شمارت نمى‌بود، هرگز نمى‌توانستم بهره خويش فراچنگ آرم و به اصلاح نفس خود پردازم. ولى تو پيش از آنكه خواستار احسانت شوم، مرا غرقه احسان خود ساختى و در همه كارهايم مرا از ديگران بى‌نيازى بخشيدى و بلا از من بگردانيدى و قضاى سهمگين از من بازداشتى.

بار خدايا، چه بلاهاى رنج آور كه از من بگردانيده‌اى و چه نعمتهاى فراوان كه مرا بدان شادمان ساخته‌اى و چه احسان‌هاى بزرگوارانه كه در حق من نموده‌اى.

بار خدايا، تويى كه به هنگام بيچارگى دعاى من اجابت كردى و چون به خطا و لغزشى گرفتار آمدم از من در گذشتى و حق مرا از دشمنان بگرفتى.