الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٦٤ - نيايش پنجاه و يكم در تضرع و اظهار فروتنى

اى خداوند، هر گاه كه از تو درخواستى نموده‌ام بخيلت نيافته‌ام و هر زمان كه آهنگ تو كرده‌ام گرفته‌ات نديده‌ام، بل چنانت يافته‌ام كه دعاى مرا مى‌شنوى و آنچه خواسته‌ام عطا مى‌كنى و در هر كار كه هستم و در هر زمان كه هستم ديده‌ام كه نعمت بسيارت بر من روان است. از اين روست كه در نزد من ستوده‌اى و احسانت بس نيكوست.

اى خداوند، جان من و زبان من و عقل من، حمد و سپاس تو گويند، حمدى به كمال رسيده، حمدى به حقيقت شكر نايل آمده، حمدى تا غايت خشنوديت فرا رفته. پس مرا از خشم خود در امان دار.

اى پناهگاه من هنگامى كه يافتن راههاى رهايى براى من دشوار مى‌شود، اى عفو كننده از خطا، اگر تو بر گناه من پرده نيفكنده بودى، من از رسوايان مى‌بودم. اى خداوندى كه به يارى خويش مرا توانايى بخشيده‌اى، اگر يارى تو نبود من از مغلوبان مى‌بودم. اى خداوندى كه پادشاهان در برابر تو يوغ مذلت بر گردن نهاده‌اند و از سطوت تو بيمناكند. اى خداوندى كه سزاوار آنى كه از تو بترسند، اى خداوندى كه نامهاى نيكو از آن توست، از تو مى‌خواهم كه مرا عفو كنى و بيامرزى، كه من بى‌گناه نيستم كه عذرى اقامه كنم و نيرومند نيستم كه هواى غلبه‌ام در سر باشد و گريزگاهى ندارم كه بدان در گريزم.

از تو خواهم كه خطاهايم ببخشايى و از آن گناهان كه مرا گرفتار خود ساخته و گرد من فرا گرفته و به هلاكتم نزديك كرده، پوزش مى‌خواهم. از آن گناهان در تو مى‌گريزم- اى پروردگار من- و توبه مى‌كنم، توبه من بپذير. به تو پناه مى‌جويم، پناهم ده. از تو زنهار مى‌طلبم، خوارم فرو مگذار. دست سؤال پيش تو دراز كرده‌ام، محرومم مكن. به رشته رحمت تو چنگ زده‌ام، رهايم مكن. تو را مى‌خوانم، نوميدم باز مگردان.

اى پروردگار من، تو را مى‌خوانم، در حالى كه مسكينم، زار و نزارم،