الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ١٤٧ - نيايش بيست و دوم دعاى آن حضرت به هنگام سختى و مشقت و بسته شدن كارها

داشته‌اى بركت ده و چنان كن كه در هر حالت كه هستم، در حفظ تو باشم و در حراست تو باشم و مستور از چشم بدخواهان باشم و دور از تطاول دشمنان باشم و در پناه تو باشم و در زينهار تو باشم.

بار خدايا، بر محمد و خاندانش درود بفرست و مرا توفيق اداى آن ده كه مرا بر آن ملزم ساخته‌اى و در راه طاعت خويش يا خدمت به خلق بر عهده من گذاشته‌اى، هر چند تنم از گزاردن آن ناتوان باشد و نيرويم به سستى گرايد و توانم بدان پايه نرسد و مال و دارايى‌ام از آن قاصر آيد، خواه به يادش داشته باشم يا از يادش برده باشم.

اى پروردگار من، آن وظيفه‌اى است كه تو بر من مقرر داشته‌اى و من از آن غفلت ورزيده‌ام. آن را تو خود، از جانب من، از عطاى جزيلت و نعمت كثيرت ادا فرما، كه تو بس توانگر و بخشنده‌اى، آن سان كه چيزى از آن بر ذمّه من نماند تا موجب آن شود كه از حسنات من بكاهى يا در روز ديدار بر سيئات من بيفزايى.(١)

ر خدايا، بر محمد و خاندانش درود بفرست و روزى من چنان قرار ده كه شوق عمل در راه تو توشه روز باز پسينم باشد، آن سان كه صدق آن در دل خود نيك احساس كنم و آن سان كه دل بر كندن از دنيا بر رغبت من غالب آيد و با اشتياق تمام به انجام حسنات پردازم و از روى بيم و هراس از سيئات در امان مانم. بار خدايا، بر من فروغى تابناك افكن كه در پرتو آن در ميان مردم راه بسپرم و در تاريكيها راه خود بيابم و در روشنايى آن از دام هر شك و شبهه برهم.

بار خدايا، بر محمد و خاندانش درود بفرست و وحشت از اندوه عذاب و شوق ثواب موعود را بر من ارزانى دار، تا لذّت چيزى را كه تو را براى حصول آن مى‌خوانم و اندوه چيزى را كه از وصول آن به تو پناه مى‌برم، دريابم.

بار خدايا، تو مى‌دانى كه دنيا و آخرت مرا چه چيز به صلاح مى‌آورد،