الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ١٤٦ - نيايش بيست و دوم دعاى آن حضرت به هنگام سختى و مشقت و بسته شدن كارها

نيايش بيست و دوم [١]

بار خدايا، مرا در اصلاح خويش به كارى فرمان داده‌اى كه خود به گزاردن آن تواناتر از من هستى و قدرت تو بر آن و بر من از قدرت من بيش است. پس مرا به كارى بر انگيز كه تو را از من خشنود مى‌گرداند و خشنودى خود از من بخواه، بدان هنگام كه از عافيت برخوردار باشم.

بار خدايا، مرا طاقت رنج نيست و مرا ياراى شكيبايى در بلا نيست و مرا توان درويشى نيست. پس روزى من از من دريغ مدار و مرا به ديگر آفريدگانت وامگذار و تو خود نياز من برآر و تو خود كفاف من بر عهده دار.

بار خدايا، در من بنگر و همه كارهاى من زير نظر دار، كه اگر مرا به خود واگذارى، از گزاردن هر كار ناتوانم و زمام مصلحت خويش از كف بدهم. و اگر كار من به آفريدگان خود واگذارى، بر من روى ترش كنند و اگر مرا به پناه خويشاوندانم فرستى، محرومم دارند و اگر دهند، اندك دهند و بى‌مقدار و بسى بر من منّت نهند و مرا مذمّت كنند.

بار خدايا، به فضل خود توانگرم گردان و به عظمت خود مرتبتى بزرگم ده و به توانگرى خود گشاده دستى‌ام عطا كن و از هر چه تو راست به من بخش تا بى‌نياز گردم.

بار خدايا، بر محمد و خاندانش درود بفرست و مرا از حسد برهان و از گناهان در امان دار و از حرامها پرهيز ده و مرا بر ارتكاب معاصى گستاخ مفرماى و ميل و خواهشم را به ساحت خود معطوف دار و چنان كن كه به هر چه از تو مى‌رسد خرسند باشم. اى خداوند، در هر چه مرا روزى كرده‌اى و در هر چه بخشيده‌اى و در هر چه نعمت كه ارزانى‌ام‌