انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٧

. ٨ خودآگاهی پیامبرانه

خودآگاهی پیامبرانه با همه‌ء آنها متفاوت است . پیامبر هم خودآگاهی‌ خدایی دارد و هم خلقی ، هم درد خدا دارد و هم درد خلق خدا ، اما نه در شکل ثنویت و دوگانگی و دوگونگی و دو قطبی و دو قبله‌ای ، نه به این صورت‌ که نیمی از قلب پیامبر به سوی خداست و نیمی به سوی خلق ، یک چشمش به‌ حق است و یک چشمش به خ لق ، مهر و محبتش ، هدفها و آرزوهایش میان‌ خدا و خلق خدا تقسیم شده است . ابدا .
قرآن کریم می‌فرماید : خداوند در سینه‌ء بشر دو دل قرار نداده که به دو جا بسپارد « ( ما جعل الله لرجل من قلبین فی جوفه ) »[١] . با یک دل‌ دو دلبر نمی‌توان داشت . پیامبران قهرمانان توحیدند . در کار آنها کوچکترین شرکی وجود ندارد : نه شرک در مبدأ و نه شرک در هدف و آرزو و نه شرک در دردمندی . پیامبران به ذره ذره‌ء جهان عشق می‌ورزند ، از آن‌ جهت که همه از او و مظاهر اسماء و صفات اویند .
به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه‌ عالم از اوست عشق اولیای حق به جهان ، پرتوی از عشق به حق است نه عشقی در برابر عشق‌ به حق . درد خلقی آنها منبعث از درد حقی آنهاست نه از یک ریشه و منبع‌ دیگر . هدفها و آرزوها و غایات آنها پله‌های بالا رفتن و بالا بردن مردم به‌ سوی غایة الغایات یعنی خداست .

---

[١] احزاب / [٤]