انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣

و نیمه مادی ، دارای فطرتی خدا آشنا ، آزاد ، مستقل ، امانتدار خدا و مسؤول خویشتن و جهان ، مسلط بر طبیعت و زمین و آسمان ، ملهم به خیر و شر ، و جودش از ضعف و ناتوانی آغاز می‌شود و به سوی قوت و کمال سیر می‌کند و بالا می‌رود اما جز در بارگاه الهی و جز با یاد او آرام نمی‌گیرد ، ظرفیت‌ علمی و عملی‌اش نا محدود است ، از شرافت و کرامتی ذاتی بر خوردار است‌ ، احیانا انگیزه هایش هیچ گونه رنگ مادی و طبیعی ندارد ، حق بهره گیری‌ مشروع از نعمتهای خدا به او داده شده است ولی در برابر خدای خودش و ظیفه دار است .

ضد ارزشها

در عین حال ، همین موجود در قرآن مورد بزرگترین نکوهشها و ملامتها قرار گرفته است .
" او بسیار ستمگر و بسیار نادان است " [١] .
" او نسبت به پروردگارش بسیار ناسپاس است " [٢] .
" او آنگاه که خود را مستغنی می‌بیند طغیان می‌کند " [٣] .
" او عجول و شتابگر است " [٤] .
" او هرگاه به سختی بیفتد و خود را گرفتار ببیند ، ما را در هر حال ( به یک پهلو افتاده و یا نشسته و یا ایستاده ) می‌خواند . همینکه گرفتاری‌ را از او بر طرف کنیم گویی چنین حادثه‌ای

---

[١] احزاب / . ٧٢ [٢] حج / ٦٦ و . . . [٣] علق / [٧] [٤] اسراء / . ١١