انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥

ابزار ناروا در دست نفس اماره خارج می‌شود و به صورت یک ابزار مفید در می‌آید .
پس انسان حقیقی که خلیفة الله است ، مسجود ملائکه است ، همه چیز برای‌ اوست و بالاخرش دارنده‌ء همه‌ء کمالات انسانی است ، انسان بعلاوه‌ء ایمان‌ است ، نه انسان منهای ایمان . انسان منهای ایمان ، کاستی گرفته و ناقص‌ است . چنین انسانی حریص است ، خونریز است ، بخیل و ممسک است ، کافر است ، از حیوان پست‌تر است .
در قرآن آیاتی آمده است که روشن می‌کند انسان ممدوح چه انسانی است و انسان مذموم چه انسانی است . از این آیات استنباط می‌شود که انسان فاقد ایمان وجدا از خدا انسان واقعی نیست . انسان اگر به یگانه حقیقتی که با ایمان به او ویاد او آرام می‌گیرد بپیوندد ، دارنده‌ء همه‌ء کمالات است و اگر از آن حقیقت - یعنی خدا - جدا بماند ، درختی را ماند که از ریشه‌ء خویشتن جدا شده است . ما به عنوان نمونه دو آیه را ذکر می‌کنیم : « و العصر ٠ إن الانسان لفی خسر ٠ إلا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر »[١] .
سوگند به عصر ، همانا انسان در زیان است ، مگر آنان که ایمان آورده و شایسته عمل کرده و یکدیگر را به حق و صبر و مقاومت توصیه کرده‌اند .
²ولقد ذرأنا لجهنم کثیرا من الجن و الانس ، لهم قلوب لا یفقهون بها و لهم‌ أعین لا یبصرون بها و لهم آذان لا یسمعون بها أولئک کالانعام بل هم أضل [٢] .