انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٥

شوری در دلها نمی‌افکند و نیروهای خفته‌ء انسان را بیدار نمی‌کند ، بر خلاف‌ خود آگاهیهایی که از ناحیه‌ء دین و مذهب پیدا می‌شود که با یک ایمان پی‌ ریزی می‌شود . خود آگاهی ایمانی ، سراسر وجود انسان را مشتعل می‌سازد .
آن خودآگاهی که خود واقعی انسان را به یادش می‌آورد ، غفلت را از او می‌زداید ، آتش به جانش می‌افکند ، او را دردمند و درد آشنا می‌سازد کار علوم و فلسفه‌ها نیست . این علوم و فلسفه‌ها احیانا غفلت زا هستند و انسان را ازیاد خودش می‌برند ، از این روبسا دانشمندان و فیلسوفان بی‌درد و سر در آخور و خود ناآگاه و بسا تحصیل ناکرده‌های خودآگاه .
دعوت به خودآگاهی و اینکه " خود را بشناس تا خدای خویش را بشناسی‌ " ، " خدای خویش را فراموش مکن که خودت را فراموش می‌کنی " سر لوحه‌ء تعلیمات مذهب است .
قرآن کریم می‌فرماید : « و لا تکونوا کالذین نسوا الله فأنسیهم أنفسهم اولئک هم الفاسقون [١] .
از آنان مباشید که خدا را فراموش کردند پس خدا آنها را از خودشان‌ فراموشانید . آنان همان فاسقان‌اند ( از خود بدر رفتگان‌اند ) .
رسول اکرم فرمود : « من عرف نفسه عرف ربه » هر که خود را بشناسد خدای خویش را می‌شناسد .
علی ( ع ) فرمود : « معرفة النفس أنفع المعارف » .
خودشناسی سودمندترین شناساییهاست .