انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥

انسانی باشد و به عبارت دیگر ، اخلاقشان اخلاق انسانی باشد .
انسان به حکم قدرت علمی ، بر طبیعت مسلط می‌گردد و طبیعت را آنچنانکه‌ می‌خواهد منطبق بر نیازهای خویش می‌سازد و به حکم نیروی خودسازی و خودساختگی ، خود را آنچنانکه می‌خواهد می‌سازد و به این وسیله سرنوشت‌ آینده خویش را به دست می‌گیرد .
تمام تأسیسات تربیتی ، مکتبهای اخلاقی و تعلیمات دینی و مذهبی برای‌ راهنمایی انسان است که آینده‌ء خودش را چگونه بسازد و چگونه شکل بدهد .
راه راست آن راهی است که انسان را به سوی آینده‌ای سعادت بخش می‌رساند ، و راههای کج و انحرافها آنهاست که انسان را به سوی آینده‌ای تباه و شقاوت آلود می‌کشاند . خداوند در قرآن کریم می‌فرماید : " ما راه را به انسان ( این موجود آزاد خودساز ) نمودیم تا او خود چه‌ بخواهد و چه انتخاب کند . ( از دو راه یکی را انتخاب خواهد کرد . ) یا راهی که ما نموده‌ایم و سپاسگزار ما خواهد بود و یا راه دیگر که راه‌ ناسپاسی است " . [١] از بحثهای گذشته دانستیم که علم و ایمان هر کدام نقشی متفاوت در سازندگی آینده‌ء انسان دارند . نقش علم این است که راه ساختن را به‌ انسان ارائه می‌دهد . علم انسان را توانا می‌کند که هرگونه " بخواهد " آینده را همان گونه بسازد . و اما نقش ایمان این است که انسان را به‌ سوی اینکه خود را و آینده را " چگونه " بسازد که برای خویشتن و برای‌ جامعه بهتر باشد می‌کشاند . ایمان مانع آن می‌گردد که انسان آینده را بر محور مادی و فردی بسازد . ایمان به خواست