انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣

که در او نقصی نیست و جمالی که در آن زشتی وجود ندارد . پرستش مخلوقات‌ به هر شکل ، نوعی انحراف این حس از مسیر اصلی است .
انسان در حال پرستش ، از وجود محدود خویش می‌خواهد پرواز کند و به‌ حقیقتی پیوند یابد که در آنجا نقص و کاستی و فنا و محدودیت وجود ندارد و به قول " اینشتاین " دانشمند بزرگ عصر ما : " در این حال فرد به کوچکی آمال و اهداف بشری پی می‌برد و عظمت و جلالی را که در ما ورای امور و پدیده‌ها در طبیعت و افکار تظاهر می‌نماید ، حس می‌کند " . [١] " اقبال " می‌گوید : " نیایش عمل حیاتی و متعارفی است که به وسیله‌ء آن جزیره‌ء کوچک‌ شخصیت ما وضع خود را در کل بزرگتری از حیات اکتشاف می‌کند " [٢] .
عبادت و پرستش نشان دهنده‌ء یک " امکان " و یک " میل " در انسان‌ است : امکان بیرون رفتن از مرز امور مادی ، و میل به پیوستن به افق‌ بالاتر و وسیع‌تر . چنین میلی و چنین عشقی از مختصات انسان است . این‌ است که پرستش و نیایش یکی دیگر از ابعاد معنوی روح انسان است .
اما تفاوت انسان در کیفیت قرار گرفتن تحت تأثیر جاذبه‌ها و انتخاب‌ یکی از آنها ، مطلبی است که در بحث آینده مطرح می‌شود .