انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١

" سوگند به نفس انسان و اعتدال آن ، که ناپاکیها و پاکیها را به او الهام کرد " [١] . . ٩ او جز با یاد خدا با چیز دیگر آرام نمی‌گیرد . خواستهای او بی‌ نهایت است ، به هر چه برسد از آن سیر و دلزده می‌شود مگر آنکه به ذات‌ بی حد و نهایت ( خدا ) بپیوندد .
" هماناتنها بایاد او دلها آرام می‌گیرد " [٢] .
" ای انسان ! توبه سوی پرورد گار خویش بسیار کوشنده هستی و عاقبت او را دیدار خواهی کرد " [٣] . . ١٠ نعمتهای زمین برای انسان آفریده شده است .
" همانا اوست که آنچه در زمین است برای شما آفرید " [٤] .
" آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است مسخر او قرار داده است ( پس‌ او حق بهره‌گیری مشروع همه‌ء اینها را دارد " [٥] . . ١١ او را برای این آفرید که تنها خدای خویش را پرستش کند و فرمان‌ او را بپذیرد . پس او وظیفه‌اش اطاعت امر خداست .
" همانا جن و انس را نیافریدیم مگر برای اینکه مرا پرستش کنند " [٦] . . ١٢ او جز در راه پرستش خدای خویش و جزبا یاد او خود را نمی‌یابد ،