فيلسوف نماها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦ - مذهب از نظر كمونيستها
شد كه در آن تصريح شده بود: (دقت كنيد) «بايد تشكيلات وسيع تربيتى و ضد مذهبى ايجاد شود ولى در هر صورت بايد نهايت دقت را بكار برد كه توهينى به معتقدات مذهبى اهل دين نشود كه در اين صورت نتيجه به عكس خواهد داد»!
خلاصه پس از آنكه كمونيستها با قبول اساس ماترياليسم مخالفت قطعى خود را با خداپرستان جهان اعلام كردند و به گفته «نشريه جوانان كمونيست شوروى ١٨ اكتبر ١٩٤٧»: «حزب نمىتواند راجع به امور دينى بىطرف بماند و تبليغات ضد دينى را عليه تمايلات مذهبى اداره مىكند زيرا حزب طرفدار علم است! و عقايد دينى مخالف آن!» در مقام مبارزه بر آمدند ولى ملاحظه كردند كه اگر بخواهند از طريق ادارى و با شدت عمل وارد شوند با دو مانع بزرگ روبهرو خواهند شد:
١- عكس العمل شديد تمايلات مذهبى و عواقب وخيم جريحهدار كردن احساسات دينى دينداران، همانطور كه در عبارات گذشته به آن اشاره شده بود.
٢- موانعى كه اجرا كنندگان دستورات ضد مذهبى با آن همه محدوديتى كه دارند، ممكن است بر سر راه آنها ايجاد كنند، همانطور كه «استالين» به گفته نشريه مزبور صريحاً به آن اعتراف كرده و مىگويد:
«مواردى پيش مىآيد كه برخى از اعضاى حزب، توسعه كامل تبليغات ضد دينى را مانع مىشوند اگر امثال اين اعضا از حزب اخراج شوند بسيار خوب است»!
لذا شدت عمل را به بردبارى، و مبارزه ادارى را به مبارزه فرهنگى و تبليغاتى، تبديل كردند تا آنجا كه وقتى برنامه حزب كمونيست جوان را به اطلاع «استالين» رسانيدند كه در مورد مذهب مىگويد: «كمونيست جوان با عزمى راسخ و بىرحمانه با دين و مذهب مىجنگد» استالين گفت:
«چرا مىنويسيد با عزمى راسخ و بىرحمانه؟! چون لازم است با بردبارى زيانهاى خرافات دينى توضيح داده شود و تبليغات جهان بينى مادىگرى كه تنها جهانبينى علمى است، بين نسل جوان ادامه يابد»! [١]
باز در شماره ٥- ٦ همان نشريه در مورد مبارزات فرهنگى مىنويسد: «در شرايط كنونى موثقترين وسايل مبارزه با مذهب تبليغ مستمر و بردبارانه جهانبينى ماترياليستى علمى است»!
و چون از ريشهكن كردن عواطف دينى از قلوب طبقه كهنسالان تقريباً مأيوس بودند توجه خود را بيشتر مصروف نسل جوان كردند، گاهى به اين عبارت كه:
«اگر كمونيست جوان به خدا اعتقاد داشته باشد و به كليسا رود از انجام وظايفش تخلف ورزيده» و گاهى به اين بيان كه: «هيچ جوان كمونيست نمىتواند به خدا اعتقاد داشته باشد و هيچگونه سازشى در اين زمينه وجود ندارد» [٢] و زمانى با عبارات ديگر، تفكيك جوانان را از دين و مذهب خواستار شدند، البتّه تمام اين برنامه مخصوصاً در نقاطى مانند ايران كه تمايلات دينى در آن شديد است به مرحله اجرا گذارده شد و وضع فرهنگ ما شاهد زندهاى براى اين موضوع است!
[١]. نقل از نشريه كارگران جوان كمونيست، ژوئن ١٩٤٢.
[٢]. نقل از پراوداى جوانان كمونيست ٢٦ آوريل ٥١.