ربا و بانكدارى اسلامى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩ - دليل دوم روايات «جرّ منفعت»

(١) در مقابل روايات مذكور، روايات ديگرى داريم كه مى‌گويد قرض خوب آن است كه منفعت و سود داشته باشد! بنابراين وام سودآور اشكال ندارد. از جمله:

١- يكى از ياران بزرگ امام صادق عليه السّلام به نام محمّد بن مسلم مى‌گويد: از آن حضرت سؤال كردم: «عن الرّجل يستقرض من الرّجل قرضا و يعطيه الرّهن امّا خادما و امّا آنية و امّا ثيابا فيحتاج الى شى‌ء من منفعته فيستأذن فيه فيأذن له؟ قال:

اذا طابت نفسه فلا بأس قلت انّ من عندنا يروون انّ كلّ قرض يجرّ منفعة فهو فاسد فقال او ليس خير القرض ما جرّ منفعة؛ شخصى از كسى وامى مى‌گيرد و در مقابل وام چيزى گرو مى‌گذارد خادم، ظرف يا لباس، سپس وام‌دهنده محتاج يكى از اينها مى‌شود و از صاحب آن اجازه مى‌گيرد و وام‌گيرنده نيز به او اجازه استفاده مى‌دهد، آيا اين كار صحيح است؟ امام عليه السّلام فرمود: اگر وام‌گيرنده از روى رضايت خاطر و ميل باطنى اين اجازه را داده است اشكالى ندارد، محمّد بن مسلم گويد عرض كردم: بعضى از اصحاب معتقدند كه: هر گونه وامى كه سودآور باشد حرام است. امام فرمود: آيا بهترين قرض، وامى نيست كه سودآور باشد؟» [١]

اين روايت همانطور كه ملاحظه مى‌كنيد، تصريح دارد بر اين كه بهترين وام، وام سودآور است!

(٢) ٢- در حديث ديگرى محمّد بن عبده مى‌گويد: «سألت ابا عبد اللّه عليه السّلام عن القرض يجرّ المنفعة؟ فقال خير القرض الّذى يجرّ المنفعة؛ از امام صادق عليه السّلام در مورد حكم وامى كه سودآور است سؤال كردم، حضرت فرمودند: بهترين وام، وامى است كه سودآور باشد». [٢]

(٣) ٣- در حديث ديگرى از امام باقر عليه السّلام مى‌خوانيم: خير القرض ما جرّ منفعة:

[١]- الوسائل، جلد ١٣، ابواب الدين و القرض، باب ١٩، حديث ٤.

[٢]- الوسائل، جلد ١٣، ابواب الدين و القرض، باب ١٩، حديث ٥.