ربا و بانكدارى اسلامى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١ - ٢٧٥ بقره

حال كار او به خدا واگذار مى‌شود (كه او را مشمول عفو و بخشش خود گرداند) (فَمَنْ جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهى‌ فَلَهُ ما سَلَفَ وَ أَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ) اين تعبير دليل سومى بر تحريم رباست.

(١) و در پايان آيه مى‌فرمايد: ولى هر كس بعد از اين ابلاغ صريح و آشكار به رباخوارى ادامه دهد اهل دوزخ است و جاودانه در آن مى‌ماند (وَ مَنْ عادَ فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ) و اين تعبير دليل چهارم مؤكّدى بر حرمت رباست. به اين ترتيب آيه فوق با تعبيرات حساب شده، تحريم ربا را به چهار صورت بيان كرده است و جايى براى كمترين ترديد باقى نمى‌گذارد.

(٢) سؤال:

در اينجا سؤالى مطرح است و آن اين كه: خلود- يعنى جاودانگى در دوزخ- ويژه كسانى است كه بى‌ايمان از دنيا بروند، آنها كه با ايمانند ولى مرتكب گناهانى شده‌اند هرگز خلود در دوزخ ندارند، هنگامى كه كيفر گناهان خود را ديدند و ناخالصيهاى آنها برطرف شد و شايسته بهشت شدند رهايى مى‌يابند و مشمول عفو الهى مى‌شوند.

پس چرا در اين آيه براى رباخواران خلود و جاودانگى در دوزخ ذكر شده است؟

(٣) پاسخ:

در پاسخ اين سؤال دو راه حل وجود دارد: نخست اين كه گناه رباخوارى آن چنان عظيم است كه رباخواران دنياپرست از خدا بى‌خبر سرانجام بى‌ايمان از دنيا مى‌روند، همان گونه كه درباره ريختن خون بى‌گناهان در قرآن مجيد آمده كه آنها نيز گرفتار خلود و جاودانگى در دوزخ مى‌شوند «وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها». [١]

[١]- سوره نساء: آيه ٩٣.