راويان و علماى مشهور شيعه ، شامل دو قسم ، بدين ترتيب : قسم اوّل در رجال و شامل يك مقدمه و يازده فايده با اين عنوان ها : در مقدمه تعريف علم رجال و موضوع و فايده آن ؛ فايده اوّل ، تاريخ ميلاد و وفات حضرت پيامبر(ص) و امامان شيعه و و ذكر دانشمندانى كه سخن آنها در علم رجال مرجع است ، با ذكر سرگذشت و تأليفات آنان، اوّلين شخص محمّد بن عمر كشّى و آخرين آنها ابو على صاحب منتهى المقال است ؛ فايده دوم در بيان رموز اختصارى متداول در كتب رجال ؛ فايده سوم در روش تأليف و استفاده از كتب رجال و توضيح برخى از نكات در رجال و حديث ؛ فايده چهارم در شرح پاره اى از اصطلاحات علم رجال ؛ فايده پنجم در تحقيق درباره پنج راوى (سكّونى ، سهل بن زياد آدمى ، ابراهيم بن هاشم كوفى ، اسحاق بن عمّار و محمّد بن سنان) ؛ فايده ششم در تحقيق درباره مؤلفان كتب اربعه متقدم و متأخّر ؛ فايده هفتم در بيان روش مؤلفان كتب مذكور در نقل حديث ؛ فايده هشتم در مصطلحات فيض كاشانى در وافى ؛ فايده نهم در نشانى هايى كه مجلسى در بحار به كار برده ؛ فايده دهم در ضبط اسماء و القابى كه نادرست خوانده شده اند ؛ فايده يازدهم در فرق شيعه و مسلمان و تفسير و عنوان هايى مانند ابواب اربعه از اثنا عشريه . قسم دوم : در علم درايه ، داراى چند فايده و يك خاتمه با اين عنوان ها : در سنّت و خبر ، در طريق حمل حديث ، در اجازه ، در اهليّت حمل حديث . در خاتمه نيز در باره اصول شيعى و مجاميع اخبار امامى بحث شده است . تأليف اين رساله در نجف اشرف و در سال ١٢٦٨ق پايان يافته است . شيخ محمّد باقر بيرجندى قاينى ، كه شاگرد مؤلف بوده ، شرح مفصّلى براين كتاب نوشته و آن را العوائد القروية في شرح الفوائد الغروية نام نهاده كه قبل از اين ، معرّفى گرديد .