رساله متوسطى است درباره رجال ممدوح و مذموم كه مؤلف از كتاب هاى خلاصة الأقوال علامه حلّى و الفهرست و الرجال شيخ طوسى و رجال النجاشي و رجال الكشي استخراج كرده و به ترتيب حروف تهجّى اسامى تنظيم نموده و در پايان ، مشهوران به كنيه و القاب را ذكر نموده و پس از آن ، چند فايده كوتاه در خاتمه آورده است . تأليف اين رساله در سال ١٠٧٣ق ، پايان يافته است . عده اى اين رساله را به ملاّ مراد كشميرى شاگرد شيخ حرّ عاملى نسبت داده اند كه درست نيست و علّت اين اشتباه آن بوده كه وى ، كاتب نسخه اى از اين كتاب بوده است و كاتبان ديگر كه از روى نسخه وى تحرير نموده اند ، وى را به عنوان مؤلف ، قلمداد كرده اند . شيخ حر، غير از اين رساله، سه رساله ديگر در رجال تأليف نموده كه عبارت اند از: ١ . رسالة في معرفة الصحابة ، ٢ . ترتيب مشيخة من لا يحضره الفقيه (كه رساله اوّل پس از اين معرّفى خواهد شد و رساله دوم قبل از اين معرّفى گرديد) ، ٣ . خاتمة وسائل الشيعة . آغاز : الحمد للّه على افضاله و الصلاة و السلام على محمّد و آله ، اما بعد فهذه من نبذة احوال الرجال الممدوحين و المذمومين مرتبة على ترتيب الاسماء مع تقديم الاوّل فالاسماء و اسماء الآباء و نحوها نقلت من كتب هذا الفن ... باب الالف ، آدم بن اسحق بن آدم بن عبد اللّه بن سعد الاشعرى قمى ثقة صه ست له كتاب عنه البرقى ست . انجام : وما فيه من وصية امير المومنين لابن الحنفيه حسن الا انه من مراسيل حماد بن عيسى و اللّه تعالى اعلم . تم ما لخصناه من احوال الرجال و اللّه المستعان على كل حال .