مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٩ - فصل سوم

آنها از شرك و بت پرستى پرداخته است، به دست آورد:

١ . ((إنّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ عِبادٌ أمْثالُكُمْ)).[١]

«آنهايى را كه غير از خدا مى خوانيد ]و پرستش مى كنيد[ بندگانى همچون خود شما هستند».

٢. ((قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلاً)).[٢]

«بگو! كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مى پنداريد بخوانيد! آنها نه مى توانند مشكلى را از شما برطرف سازند و نه تغييرى در آن ايجاد نمايند».

٣. ((وَلاتَدْعُ مِنْ دُونِ اللّهِ مالا يَنْفَعُكَ وَ لا يَضُرُّكَ)).[٣]

«و جز خدا چيزى را كه نه سودى به تو مى رساند و نه زيانى، مخوان».

٤. ((إِنْ تَدْعُوهُمْ لايَسْمَعُوا دُعائَكُمْ)).[٤]

«اگر آنها را بخوانيد، صداى شما را نمى شنوند».

٥. ((أَمَّن هذَا الّذِى هُوَ جُنْدٌ لَكُمْ يَنْصُرُُكُمْ مِنْ دُونِ الرَّحمنِ إِنِ الكافِرُونَ إلاّ فِى غُرُور)).[٥]

«آيا اين كسى كه لشكر شماست مى تواند شما را در برابر خداوند يارى دهد؟!