مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٣ - جشن ميلاد انبياء ، ائمه (عليهم السلام)

فرمودند:« امّا حمزه عزادار و گريان ندارد»! انصار با شنيدن اين جمله، به زنان خود گفتند: هر كس خواست براى شهيد خود گريه كند، ابتدا بر حمزه عموى پيامبر گريه كند. ]بنا به گفته مؤلف كتاب مجمع الزوايد[ اين رسم تا كنون ادامه دارد و مردم بر هيچ مرده اى گريه نمى كنند مگر آنكه ابتدا بر حمزه بگريند».[١]

«هنگاميكه خبر شهادت جعفر، زيد ابن حارثة و عبداللّه بن رواحة به پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)رسيد، اشك از ديدگان حضرتش جارى شد».[٢]

«وقتى پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) به زيارت قبر مادر خود رفت، به شدّت گريست و از گريه ايشان، اطرافيان نيز به گريه آمدند».[٣]

«هنگامى كه عثمان ابن مظعون، يكى از صحابه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) از دنيا رفت، پيامبر بر جنازه او بوسه زد و گريست، به گونه اى كه اشك آن حضرت بر گونه هاى مباركش جارى شد».[٤]

« هنگاميكه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) در مرگ پسر يكى از دختران خود مى گريستند، عبادة ابن صامت از علت اين گريه سئوال كرد. حضرت پاسخ دادند: گريه، رحمتى است كه خداوند در نهاد