مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٣ - هفتم توحيد در عبادت

در آيه اى ديگر مى فرمايد:

((أَلا لَهُ الحُكْمُ وَ هُوَ أَسْرَعُ الحاسِبينَ)).[١]

«بدانيد كه حكم و داورى مخصوص اوست و او سريعترين حسابگران است».

بنابراين حكومت بر مردم چه به صورت قضاوت و فصل خصومت و چه به صورت حكومت در بُعد اجرايى و سياسى، حق ويژه خداوند است و غير او،تنها به اذن او از چنين حقى برخوردارند. در غير اينصورت حكومت آنان، حكومت طاغوت خواهد بود و قرآن كريم در آيات بسيارى از آن نهى نموده است.

هفتم: توحيد در عبادت

بدين معنا كه عبادت، منحصر در خداوند است. اين اصل مورد قبول ووفاق تمام مذاهب اسلامى است. با پذيرش اين اصل است كه انسان، هويت اسلامى مى يابد و مسلمان شمرده مى شود.«اياك نعبد»، شعار همه روزه مسلمانان است كه حداقل ده بار در روز آن را تكرار مى كنند. بنابراين پرستش غيرخداوند، شريك نمودن غير خداوند با او در عبادت است و موجب بيرون رفتن انسان از دائره اسلام مى شود.