مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٠ - آيه اول

دنبال دارد.

به راستى چگونه مى توان توسل به پيام آور توحيد را شرك دانست، با آنكه توسل ما به او، به دليل شرك ستيزى او است؟

* * *

د ـ توسل به دعاى پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) و صالحين پس از رحلت آنان

از جمله توسل هايى كه در بين مسلمانان رايج است، توسل به دعاى پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)وانسانهاى صالح، بعد از رحلت آنان است. امّا سئوالى كه اينجا مطرح است آنكه; توسل به دعاى هر كس در صورتى معقول است كه او زنده باشد و درخواست ما را بشنود، آن را بپذيرد و سپس از خداوند بخواهد كه حاجت ما را برآورده سازد، اما وقتى كه او مرد، از اين جهان، به جهان ديگر منتقل گرديد، ديگر زنده نيست كه سخن ما را بشنود.

پاسخ آن است كه مرگ در فرهنگ قرآن و روايات، به معناى نابودى و نيستى انسان نيست، بلكه به معناى انتقال از منزلى به منزل ديگر و ادامه حيات به گونه اى ديگر است كه از آن به«زندگى برزخى» تعبير مى كنيم. آياتى در زمينه اثبات حيات برزخى انسان وجود دارد كه به برخى از آنها اشاره مى كنيم:

آيه اول:

((و َلا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِى سَبِيلِ اللّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَلكِنْ)