مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٣ - فصل سوم

راببخشد؟».

٢. ((قُلْ للّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْكُ السَّمواتِ وَ الأَرْضِ)).[١]

«بگو:«تمامِ شفاعت از آنِ خداست (زيرا) حاكميّت آسمان ها و زمين از آن اوست».

٣. ((وَلا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَة)).[٢]

«كسانى را كه غير از او ]خداوند[ مى خوانند قادر بر شفاعت نيستند».

اما انسان مشرك; شفاعت را در اختيار آلهه و خدايان دروغين مى داند.گواه اين مدّعى، آيات فوق است كه در ردّ عقيده مشركين مبنى بر تفويض مقام شفاعت از سوى خداوند به بت ها نازل شده است و براى تأكيد در ردّ اين عقايدباطل، قرآن در آيات ديگرى پندار آنان را مردود مى شمارد:

((لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إلاّ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً)).[٣]

«آنان هرگز مالك شفاعت نيستند، مگر كسى كه نزد خداوند رحمان عهد وپيمانى دارد».

((وَلا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إلاّ لِمَنْ أَذِنَ لَهُ)).[٤]

«هيچ شفاعتى نزد او، جز براى كسانى كه اذن داده، سودى ندارد».