مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٦ - آيه پنجم

است. اين گروه از آيات، بقا وحيات روح انسان را پس از مرگ، صرف نظر از كافر يا مؤمن بودن، بيان مى كنند. اكنون به ذكر بعضى از آيات مذكور اكتفا مى كنيم:

آيه چهارم:

١. ((النّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْها غُدُوّاً وَ عَشِيّاً وَ يَوْمَ تَقُومُ السّاعَةُ اَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ أشَدّ العَذابِ)).[١]

«]عذاب آنها[ آتش است كه هر صبح و شام بر آن عرضه مى شوند و روزى كه قيامت برپا شود ]مى فرمايد[:«آل فرعون را در سخت ترين عذابها وارد كنيد. »

بر اساس اين آيه، قبل از برپايى قيامت، آل فرعون هر روز بامداد وشامگاه به عذاب الهى گرفتار مى شوند. همچنانكه بعد از قيامت نيز به شديدترين عذاب مبتلا خواهند شد. به هر حال عذاب قبل از قيامت با بعد از آن متفاوت است و اين دو يكى نيستند. اين آيه دلالت صريحى بر حيات برزخى كافران دارد.

آيه پنجم

٢. ((مِمّا خَطِيئاتِهِمْ اُغْرِقُوا فَاُدْخِلُوا ناراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللّهِ أنْصاراً)).[٢]

«]آرى سرانجام[ همگى به خاطر گناهانشان غرق شدند و در آتش دوزخ وارد