مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٢ - فصل سوم

ابن هشام در كتاب سيره خود مى گويد:

«اولين كسى كه بت پرستى را واردمكه و حومه آن كرد عمروبن لحىّ بود. او هنگام بازگشت از سفر شام، در منطقه اى بنام«بلقاء» مردمانى را ديد كه به پرستش بت ها مشغولند. وقتى از آنان علت پرستش بت ها را سئوال كرد در پاسخ گفتند، اينان، بت هايى هستند كه آنها را مى پرستيم; از آنها باران مى خواهيم، به ما مى دهند و از آنها پيروزى طلب مى كنيم، ما را پيروز مى كنند.

عمرو بن لحىّ به آنان گفت: آيا بتى به من مى دهيد كه به سرزمين اعراب بَرَم تا آن را بپرستند؟

بدين ترتيب، عمرو مذهب آنان را پذيرفت و با خود بت بزرگى را بنام «هبل» به مكه آورد، آن را در بالاى خانه كعبه قرار داد و مردم را به پرستش آن دعوت كرد».[١]

٤ . انسان موحّد و خدا پرست، آمرزش گناهان و شفاعت را در اختيار خداوند مى داند و هيچ آمرزنده اى جز خداوند متعال و شفاعت كننده اى جز به اجازه او، نمى شناسد:

١. ((فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إلاّ اللّهُ)).[٢]

«براى گناهان خود طلب آمرزش مى كنند و كيست جز خدا كه گناهان