مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٠ - فصل سوم

«هرگاه از آنان بپرسى «چه كسى آسمان ها و زمين را آفريده است؟»، مسلّماً مى گويند:«خداوندِ قادر و دانا آنها را آفريده است».

اما در عين حال در مسئله تدبير و ربوبيّت هستى، مشرك بوده و به جاى اعتقاد به ربّ يگانه و واحد، به ارباب متعددى كه هر يك به تدبير بخشى از عالم هستى مشغولند، اعتقاد داشتند.

آيات چندى بر اين مطلب دلالت دارند كه به برخى از آنها اشاره مى كنيم:

١ . موحّد، عزت را در دست خداوند مى داند و منطق او چنين است:

((فَلِلّهِ العِزَّةُ جَمِيعاً)).[١]

«تمام عزت براى خداست».

اما مشرك، عزت خود را در دست بتها مى بيند:

((وَاتّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزّاً)).[٢]

«و آنان غير از خدا معبودانى بر مى گزيدند تا مايه عزّتشان باشد».

٢ ـ به اعتقاد انسان موحد، پيروزى و يارى رسانى به دست خداوند است و اين آيه شريفه ورد زبان اوست كه:

((وَ مَا النَّصْرُ إلاّ مِنْ عِنْدِاللّهِ العَزِيزِ الحَكِيمِ)).[٣]