مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥١ - فصل سوم

«پيروزى تنها از جانب خداوند تواناى حكيم است».

اما به اعتقاد انسان مشرك، پيروزى و يارى رسانى به دست الهه و خدايان ساختگى است:

((وَاتّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّهِ آلِهَةً لَعَلّهُمْ يَنْصُرونَ)).[١]

«آنان غير از خدا معبودانى براى خويش برگزيدند، به اميد اينكه يارى شوند».

٣ . انسان موحّد معتقد است، تدبير هستى به دست خداوند متعال است:

((إِنّ اللّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السّاعَةِ وَ يُنَزِّّلُ الغَيْثَ)).[٢]

«آگاهى از زمان قيام قيامت مخصوص خداست و اوست كه باران را نازل مى كند».

همچنانكه فراوانى و كمبود نعمت به دست اوست:

((وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَىء مِنَ الخَوْفِ وَ الجُوعِ وَ نَقْص مِنَ الأَمْوالِ وَ الأنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَبَشِّر الصّابِرِينَ)).[٣]

«قطعاً همه شما را با چيزى از ترس، گرسنگى و كاهش در مالها، جانها و ميوه هاآزمايش مى كنيم، و بشارت ده به استقامت كنندگان».

امّا انسان مشرك از ستاره ها و بت ها كمك مى خواهد و از آنها باران طلب مى كند.