مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٢ - فصل پنجم
بود كه در آن روزگار، بيشتر قبور از آنِ مشركين بود و پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) با اين دستور از زيارت قبر آنان جلوگيرى مى نمودند. اما وقتى كه قبور مؤمنين زياد شد،پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)به فرمان خداوند، زيارت قبور را تجويز نموده و فرمودند:
«كُنتُ نهيتُكم عن زيارة القبور فزُورُوها فانّها تُزَهّدُ فى الدنيا و تُذكّرُ فى الآخرة»[١]
«پيش از اين شما را از زيارت قبور نهى مى كردم، اما اكنون مى گويم به زيارت قبور برويد. زيرا موجب زهد در دنيا و يادآورى آخرت مى شود».
عايشه مى گويد: رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)، زيارت قبور را اجازه دادند و فرمودند:
«اَمَرنى ربّى اَنْ آتى البقيع و استغفر لهم»
«يعنى; خدايم دستور داده به قبرستان بقيع بروم و براى مردگان آن آمرزش بخواهم».
گفتم: يا رسول اللّه(صلى الله عليه وآله وسلم)! هنگام زيارت آنان چه بگويم؟ حضرت فرمود، بگو:
«السَّلام ُعَلى أَهْلِ الدِّيارِ مِنَ المُؤْمِنِينَ وَ المُؤْمِناتِ يَرْحَمُ اللّهُ المُسْتَقْدِمِينَ مِنّا وَ المُسْتأخِرينَ، إنّا إنْ شاء اللّهُ بِكُم لاحِقُون»[٢]
[١] سنن ابن ماجه: ١/١١٧، باب «ما جاء فى زيارة القبور».
[٢] صحيح مسلم: ٢/٦٤، باب «ما يقال عند دخول القبور».