مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٤ - فصل سوم
((وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إلاّ مَنْ شَهِدَ بِالحَقّ)).[١]
«كسانى را كه غير از او]خداوند[ مى خوانند قادر بر شفاعت نيستند، مگر آنها كه شهادت به حق داده اند».
انسان مشرك آمرزش گناهان را نيز به دست آلهه مى داند. آيه سوم سوره غافر (غافرالذنب) كه خداوند سبحان خود را بخشنده گناهان معرفى كرده است، بيانگرهمين مطلب است.
٥ . انسان موحّد، زمام سرنوشت خود را در دنيا و آخرت به دست خداوند مى داند. حضرت ابراهيم (عليه السلام) پرچمدار توحيد، آشكارا در مقابل انبوه مشركين عقيده خود را اين چنين اعلام مى كند:
((الّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ * وَ الّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَ يَسْقِينِ * وَ إذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ * وَالّذِى يُمِيْتُنِى ثمّ يُحْيِينِي)).[٢]
«همان كس كه مرا آفريد و پيوسته راهنمائيم مى كند * و كسى كه مرا غذا مى دهد و سيراب مى نمايد * و هنگامى كه بيمار شوم مرا شفا مى دهد * و كسى كه مرا مى ميراند و سپس زنده مى كند».
امّا انسان مشرك، تمام اين امور يا اكثر آنها را در دست آلهه و خدايان دروغين مى داند:
[١] زخرف / ٨٦.
[٢] شعراء ٧٨ـ ٨١.