مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤ - سوم توحيد در ربوبيّت

سراسر هستى مى باشد، چنانكه مى فرمايد:

((إِنَّ رَبّكُمُ اللّهُ الَّذِى خَلَقَ السّمواتِ وَ الأَرْضَ فِى سِتَّةِ أَيّام ثُمَّ اسْتَوى عَلىَ العَرْشِ يُدَبّرُ الأَمْرَ)).[١]

«پروردگار شما خداوند است كه آسمانها و زمين را در شش روز]شش دوره[آفريد، سپس بر تخت (قدرت) قرار گرفت و به تدبير كار (جهان) پرداخت».

((اَللّهُ الَّذِى رَفَعَ السّمواتِ بِغَيْرِ عَمَد تَرَوْنَها ثُمَّ اسْتَوى عَلىَ العَرْشِ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ القَمَرَ كُلٌ يَجْرِى لأَجَل مُسَمّىً يُدَبّرُ الأَمْرَ)).[٢]

«خدا همان كسى است كه آسمانها را بدون ستونهايى كه براى شما ديدنى باشد برافراشت. سپس بر عرش استيلا يافت (و زمام تدبير جهان را در كف قدرت گرفت) و خورشيد و ماه را مسخر ساخت كه هر كدام تا زمان معين حركت دارند. كارها را او تدبير مى كند».

با دقّت در آيات فوق، مشاهده مى كنيم كه قرآن پس از ذكر خلقت آسمان ها و زمين، به بيان تدبير و اداره خلقت مى پردازد و تنها مدبر هستى را، خداوند متعال معرفى مى كند. پس ربّ و مدبرى جز خداوند نيست و خالق هستى و به وجود آورنده آن، همان رب و مدبّر مخلوقات و ضامن استمرار و بقاى خلقت است.