مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٠ - فصل سوم

ولى كافران تنها گرفتار فريبند».

٦. ((أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا لا يَسْتَطِيعُوَن نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَلاهُمْ مِنْهايُصْحَبُونَ)).[١]

«آيا آنها خدايانى دارند كه مى توانند در برابر ما از آنها دفاع كنند؟! ]اين خدايان ساختگى، حتى[ نمى توانند خودشان را يارى دهند ]تا چه رسد به ديگران[ ونه از ناحيه ما با نيرويى يارى مى شوند».

آيات ديگرى نيز وجود دارد كه عمل مشركين را مورد سرزنش قرارمى دهد و آنان را به پذيرش حقيقتناب فرا مى خواند و با دلايل ذيل عقيده نادرست آنها را ابطال مى كند:

الف . بت هاييكه مى پرستيد، مانند خود شما مخلوق و آفريده هستند: «عبادٌامثالكم» لذا هيچگونه ربوبيّتى ندارند، نه نسبت به كل هستى و نه نسبت به گوشه اى از آن.

ب .«فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّّ» : بت ها قادر به رفع ضرر و زيان نيستند، تابتوانند حوادث ناگوار را از شما دور كنند، لذا هيچگونه ربوبيّتى ندارند.

ج . بت هايى كه هيچ نفع و ضررى ندارند و شنواى حرف شما نيستند،چگونه آنها را مى پرستيد؟ آيات فوق همگى شاهد آن هستند كه مخاطبين اين آيات، معتقد به قدرت غيبى و فوق انسانى معبودهاى خود بودند و سود و زيان را در دست آنها مى دانستند.