اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٥٧ - موارد جواز غيبت

رفت و آمدهاى مشكوك را همه تحت نظر بگيرند، اگر ديد يك مسئله‌اى آنجا محتمل است باشد، ولو احتمال بدهد، بايد اطّلاع بدهد! [١]

و نيز در همين زمينه مى‌فرمايد:

اسلام را همه بايد حفظ كنيم، واجب است بر همۀ ما، همۀ شما اگر توطئه‌اى ديديد، و اگر رفت و آمد مشكوكى را ديديد، خودتان توجّه كنيد و اطّلاع بدهيد! يك بيچاره‌اى به من نوشته بود كه، شما كه گفتيد همۀ اينها بايد تجسّس بكنند يا نظارت بكنند، خوب در قرآن مى‌فرمايد كه «وَ لاٰ تَجَسَّسُوا» .

راست است، قرآن فرموده است، مطاع هم هست امر خدا، امّا قرآن حفظ نفس آدم را هم فرموده است... وقتى كه اسلام در خطر است همۀ شما موظف‌ايد كه با جاسوسى حفظ بكنيد اسلام را... اين حرفهاى احمقانه‌اى است كه... . «خوب، جاسوسى كه خوب نيست!» جاسوسى فاسد خوب نيست.

امّا براى حفظ اسلام و حفظ نفوس مسلمين واجب است. [٢]

البته باز هم تأكيد مى‌شود كه در اين قبيل موارد، گزارش دهنده بايد مراقب باشد كه خداى ناكرده از روى غرض و تسويه حساب شخصى بى‌گناهى را متّهم نكند و علاوه بر اين كسى غير از مسئولين را از گزارش خود آگاه نسازد.

٣. غيبت در مقام مشورت: مشورت با افراد خبره و كاردان قبل از اقدام به كارهاى مهمّ، از دستورهاى مؤكّد اسلام است. زمامداران نيز