اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٥٨ - موارد جواز غيبت

وظيفه دارند كه در مواردى همچون گزينش كارمندان، عزل و نصب مديران يا كشف توطئه‌هاى دشمنان، دربارۀ افراد و مسائل مربوط به آنها تحقيق و با صاحب‌نظران مشورت كنند و با آگاهى از دانسته‌هاى ديگران تصميم بگيرند.

بازگو كردن عيبهاى افراد در چنين مواردى براى محقّقان، دست‌اندركاران امر گزينش و انتصاب و نيز عناصر اطّلاعاتى نه‌تنها منعى ندارد، بلكه جزء مهم‌ترين وظايف آنها به شمار مى‌رود و آنچه جرم و گناه تلقّى مى‌شود، كتمان اين عيوب است. مسئولان امر نيز موظف‌اند به چنين گزارشهايى، هر چند كوچك بها دهند و حق ندارند تحت عناوينى همچون حرمت استماع غيبت، از گوش دادن و تعمّق در جزئيات آن شانه خالى كنند. چه بسا سوژه‌اى هر چند كوچك، بر ملا كنندۀ باندهاى بزرگ توطئه باشد.

سياستمدار بزرگ الهى حضرت سليمان(ع) حتى خبر يك پرنده را هم ناچيز نمى‌شمارد و به نقل قرآن كريم هنگامى كه «هد هد» از سرزمين «سبا» برايش خبر آورد، فرمود:

سَنَنْظُرُ اصَدَقْتَ امْ كُنْتَ مِنَ الْكٰاذِبيٖنَ. [١]

ما تحقيق مى‌كنيم ببينيم راست گفتى يا از دروغگويان هستى.

علاوه بر موارد بالا در موارد ديگرى نيز غيبت مجاز شمرده شده كه چون ارتباط چندانى به امور اطّلاعاتى ندارد، از شرح آنها صرف‌نظر كرده،