اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٧٥ - چگونگى اعتراف

كم باشد يا زياد - اعتراف كند، لكن نبايد هر جرمى را در هر موقعيتى و پيش هر مقامى مطرح كند، بلكه بايد آن را حسب مورد و در موقعيت مناسب و در برابر شخص صلاحيتدار نسبت به آن جرم مطرح و بدان اعتراف نمايد. بطور مثال: اگر كسى نسبت به خانوادۀ خويش خلاف كرده، نبايد آن را پيش رئيس اداره يا همكاران خود مطرح كند و برعكس، خلافى را كه در اداره انجام شده، نبايد نزد خانوادۀ خود بازگو كند.

گناهكار نيز اگر مرتكب گناهى شده كه بين او و خدا بوده و حق كسى در آن پايمال نشده، حق ندارد جز در پيشگاه خدا بدان اعتراف كند، بلكه بايد تنها از خدا پوزش بطلبد، توبه كند و آن را جبران نمايد، مانند اينكه كسى گاهى نماز نخوانده يا روزه نگرفته است، ولى اگر به مسئول خود دروغ گفته يا وظيفه‌اى كه به عهده داشته انجام نداده يا بيت‌المال را حيف و ميل كرده و... چنين گناهانى به صرف توبه كردن يا استغفرالله گفتن بخشيده نمى‌شود و علاوه بر توبه بايد جبران گردد.

يك اعتراف زيبا: على بن يقطين، شيعه و ارادتمند اهل‌بيت(ع) بود و با نظر امام كاظم(ع) وزارت هارون الرشيد را پذيرفته بود. روزى ساربانى به نام ابراهيم براى كارى به او مراجعه كرد، ولى اجازۀ ورود نيافت. جريان گذشت تا اينكه على بن يقطين عازم سفر حج شد و در مدينه به در خانۀ امام هفتم رفت، ولى امام به او اجازۀ ورود نداد.

روز دوم (گويا در خارج از منزل) امام را ملاقات كرد و علت نپذيرفتن