اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٣٨ - زشتى دروغ

معرفى مى‌كند، [١] انبياى برگزيده خود را بسيار راستگو مى‌داند [٢] و از مؤمنان نيز مى‌خواهد كه از راستگويان باشند. [٣] از سوى ديگر دروغ‌پردازى را ثمرۀ بى‌ايمانى معرّفى كرده است:

اِنَّمٰا يَفْتَرِى الْكَذِبَ الَّذيٖنَ لاٰيُؤْمِنُونَ بِاٰيٰاتِ اللّٰهِ وَ اولٰئِكَ هُمُ الْكٰاذِبُون. [٤]

همانا دروغ را كسانى مى‌سازند كه به آيات خداوند ايمان ندارند و دروغگويان واقعى آنان‌اند.

و با تأكيد و صراحت، بندگان خود را از سخن دروغ باز مى‌دارد:

وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ. [٥]

و از سخن باطل بپرهيزيد.

و دروغگويى را مانع بهره‌مندى از هدايت خويش مى‌داند:

اِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدىٖ مَنْ هُوَ كٰاذِبٌ كَفّٰارٌ. [٦]

به درستى كه خداوند كسى را كه دروغگو و ناسپاس است، هدايت نمى‌كند.

در سيره و سنّت اولياى بزرگوار اسلام نيز هرگونه دروغى (جز در مواقع ضرورت كه توضيح آن خواهد آمد) اعمّ از شوخى و جدّى، بزرگ و كوچك، مورد نهى و نكوهش قرار گرفته است. برخى تصوّر