اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٩ - مفهوم اخلاق اطلاعاتى

اَلْعَدْلُ حَسَنٌ وَ لٰكِنْ فِى الْاُمَرٰاءِ احْسَنُ، السَّخٰاءُ حَسَنٌ وَلٰكِنْ فِى الْاَغْنِيٰاءِ احْسَنُ، الْوَرَعُ حَسَنٌ وَ لٰكِنْ فِى الْعُلَمٰاءِ احْسَنُ، الصَّبْرُ حَسَنٌ وَ لٰكِنْ فِى الْفُقَرٰاءِ احْسَنُ، التَّوْبَةُ حَسَنٌ وَ لٰكِنْ فِى الشَّبٰابِ احْسَنُ، وَ الْحَيٰاءُ حَسَنٌ وَ لٰكِنْ فِى النِّسٰاءِ احْسَنُ. [١]

عدالت خوب است، ولى در زمامداران خوبتر است. سخاوت پسنديده و در ثروتمندان پسنديده‌تر است. ورع و پارسايى نيكو و در علما و دانشمندان نيكوتر است. صبر و شكيبايى زيبا و در فقرا زيباتر است. توبه، شايسته و در جوانان شايسته‌تر است. شرم و حيا، پسنديده و در زنان پسنديده‌تر است.

روشن است كه اوصافى مانند عدالت، سخاوت، تقوا، صبر، توبه و حيا براى همۀ مردم پسنديده است، ليكن از طرفى هريك ازاين اوصاف، اخلاق صنفى براى يك قشر از اقشار جامعه محسوب مى‌شود؛ يعنى انسان شدن شخص زمامدار، به عدالت اوست و همان عدالت، تجسّم انسانيّت اوست و وى را به خدا نزديك مى‌سازد، هرچند صفات ديگر را نيز بايد داشته باشد؛ برخورد و ارتباط زمامداران به عدالت، بيشتر از ديگران است و ضرورت بيشترى برايشان دارد و همين طور ساير صفات.

امام على(ع) نيز اخلاق صنفى را در بعد منفى براى چند قشر از اقشار جامعه بيان كرده است: