اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٥٠ - حكم غيبت از ديدگاه فقه اسلامى

اِنْ كٰانَ فيٖهِ مٰا تَقُولُ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ فَاِنْ لَمْ يَكُنْ فيٖهِ فَقَدْ بَهَتَّهُ. [١]

اگر آنچه مى‌گويى در او باشد، غيبت كرده‌اى و اگر نباشد، بهتان زده‌اى!

حكم غيبت از ديدگاه فقه اسلامى

غيبت از مصاديق بارز ظلم است و غيبت كننده به وسيلۀ آن آبروى غيبت شونده را مى‌ريزد، در حالى كه غيبت شونده به خاطر غايب بودن، قدرت دفاع از حيثيّت خود را ندارد. اين كار از نظر اخلاقى و انسانى عملى زشت و ناپسند و از نظر شارِع مقدّس اسلام، حرام و از گناهان كبيره است. [٢]

تمام فقيهان فرقه‌هاى مختلف اسلامى به پيروى از صريح آيات قرآن و روايات پيامبر گرامى اسلام و اولياى بزرگوار دين، غيبت را تحريم كرده‌اند و مؤمنان وارسته بايد به شدّت از آن پرهيز كنند.

از جمع‌بندى نظر فقها مى‌توان چنين نتيجه گرفت كه در مفهوم غيبت چند امر معتبر است:

١. شخصى كه از او بدگويى مى‌شود، غايب باشد يا اگر حضور دارد توجّه و التفات به مطلب نداشته باشد. پس بدگويى از كسى در حضور او هر چند ممكن است از باب آزار مؤمن حرام باشد، ليكن غيبت شمرده نمى‌شود.